ภาพยนตร์เรื่อง สัปเหร่อ
เซียนหรั่ง นั่งเฝ้าร้านขายของชำตามปกติในยามค่ำคืน ขณะที่เขากำลังนั่งเพลินๆ ก็มีลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน ลูกค้าคนนั้นคือ ใบข้าว (อดีตคนรักของเจิดที่เสียชีวิตไปแล้ว) ซึ่งในตอนนั้นทุกคนในหมู่บ้านต่างรู้ดีว่าเธอตายแล้วและกลายเป็นผีที่เฮี้ยนมาก
ทันทีที่เซียนหรั่งเงยหน้าขึ้นมาเห็นใบข้าวยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาถึงกับหน้าถอดสีและตัวแข็งทื่อ แต่ด้วยสัญชาตญาณพ่อค้าและความกลัวที่ขีดสุด ทำให้เขาพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
ใบข้าวสั่งซื้อ “เหล้าขาว” และของบางอย่างด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์ผี เซียนหรั่งรีบหันไปหยิบของให้ด้วยอาการมือสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด
ความฮาปนสยองอยู่ตรงที่เซียนหรั่งกลัวจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาถึงกับ “ร้องไห้ออกมาจริงๆ” ขณะที่กำลังทอนเงินและส่งของให้ใบข้าว แต่เขาก็ยังพยายามรักษามารยาทพ่อค้าด้วยการไม่วิ่งหนี จนกระทั่งใบข้าวเดินออกจากร้านไป
หลังจากลูกค้า (ผี) เดินลับตาไป เซียนหรั่งถึงกับเข่าอ่อนและปล่อยโฮออกมาด้วยความโล่งอกที่รอดชีวิตมาได้
