Read know รายการบันเทิง วาไรตี้ ได้สาระ ได้ความรู้

กระแสเศรษฐกิจสีเขียวหรือ Green Economy กำลังเติบโตแบบก้าวกระโดดจริงๆ เพราะตอนนี้ตลาดเศรษฐกิจสีเขียวทั่วโลกมีมูลค่ามากกว่า 5 ล้านล้านดอลลาร์แล้ว และคาดว่าจะพุ่งไปแตะ 7 ล้านล้านดอลลาร์ภายในปี 2030 จากรายงานของ World Economic Forum และ Boston Consulting Group ที่เพิ่งออกมาเมื่อปลายปี ทำให้มันกลายเป็นหนึ่งในภาคส่วนที่เติบโตเร็วที่สุดรองจากเทคโนโลยีเลย เงินลงทุนในพลังงานสะอาดทั่วโลกทะลุบันทึกใหม่ที่ 3.3 ล้านล้านดอลลาร์ โดยส่วนใหญ่ไหลเข้าพลังงานหมุนเวียนอย่างโซลาร์และลม ซึ่งช่วยลดการปล่อยคาร์บอนและสร้างโอกาสทางธุรกิจมหาศาล

การลงทุนในตลาดหุ้นไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลข กราฟ หรือการวิเคราะห์งบการเงินให้ขาด แต่ลึกๆ แล้วมันคือการต่อสู้กับตัวเองมากกว่า เพราะตลาดหุ้นเหมือนกระจกสะท้อนอารมณ์มนุษย์ที่ชัดเจนที่สุด ไม่ว่าจะเป็นความโลภที่ทำให้รีบกระโจนเข้าไปตอนที่ทุกคนกำลังตื่นเต้น หรือความกลัวที่บังคับให้ขายทิ้งทุกอย่างตอนที่ตลาดกำลังดิ่งลงเหว สิ่งที่ทำให้คนส่วนใหญ่แพ้ในเกมนี้ไม่ได้อยู่ที่ขาดความรู้ แต่คือการแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบและเสียงรบกวนรอบตัว นักลงทุนที่ชนะจริงๆ จึงไม่ใช่คนที่เดาราคาแม่นที่สุดหรือฉลาดเลขที่สุด แต่เป็นคนที่ควบคุมจิตใจตัวเองได้มั่นคงที่สุด มีสติพอที่จะทำตรงข้ามกับฝูงชนในเวลาที่เหมาะสม และอดทนรอให้เวลาและดอกเบี้ยทบต้นทำงานแทนการรีบร้อนหาทางลัด ถ้าเข้าใจตรงนี้ได้ การเดินทางในตลาดหุ้นจะเปลี่ยนจากความเครียดกลายเป็นเกมที่สนุกและให้ผลตอบแทนยั่งยืนในระยะยาว เพราะสุดท้ายแล้ว ชัยชนะที่แท้จริงไม่ได้วัดกันที่พอร์ตโตเร็วแค่ไหน แต่วัดกันที่ใครยังยืนหยัดอยู่ได้นานที่สุดด้วยใจที่สงบและมั่นคงไม่หวั่นไหวไปกับพายุใดๆ

การลงทุนทุกวันนี้ เต็มไปด้วยเรื่องราวตื่นเต้นที่ทำให้หัวใจเต้นแรง หุ้นตัวไหนกำลังฮอต ตัวไหนขึ้นวันละ 10% ตัวไหนเกี่ยวกับเทคโนโลยีล้ำๆ ที่ทุกคนพูดถึงกันทั้งโซเชียล มีข่าวใหม่ๆ ออกมาทุกวันให้ตามไล่ล่า บางคนรู้สึกตื่นเต้นถึงความหวือหวา ความหวังว่าจะรวยเร็ว มันดึงดูดใจได้มากจริงๆ แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก หลายคนก็เริ่มถามตัวเองว่า ทำไมพอร์ตถึงขึ้นๆ ลงๆ ไม่ค่อยมั่นคง ทำไมกำไรที่เคยได้มาหายวับไปกับตาในช่วงตลาดปรับตัว หรือบางทีก็รู้สึกเหนื่อยกับการต้องคอยจับตาดูข่าว คอยตัดสินใจซื้อขายตลอดเวลา ที่จริงแล้ว การลงทุนที่ยั่งยืนและทำให้หลายคนร่ำรวยอย่างแท้จริงในระยะยาว มักไม่ได้มาจากความตื่นเต้นชั่วคราวพวกนั้นเลย แต่มาจากสิ่งที่ดูธรรมดา น่าเบื่อเสียด้วยซ้ำ สิ่งที่หลายคนมองข้ามเพราะมันไม่มีแสงสี ไม่มีกระแสฮือฮา แต่กลับเป็นสิ่งที่มั่นคงที่สุด เหมือนแฟนที่ดีที่อยู่เคียงข้างกันไปนานแสนนาน ไม่ได้หล่อเหลาหรือรวยล้นฟ้าแต่แรกเจอ แต่ซื่อสัตย์ ดูแลกันดี และทำให้ชีวิตมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลา

การลงทุน หุ้นปันผลถือเป็นหนึ่งในทางเลือกที่ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยเฉพาะสำหรับคนที่มองหาความมั่นคงและรายได้ที่เข้ามาเรื่อยๆ โดยไม่ต้องนั่งเฝ้าจอซื้อขายทุกวัน การลงทุนแบบนี้เหมือนกับการเป็นเจ้าของส่วนเล็กๆ ในธุรกิจดีๆ ที่แข็งแรง พอบริษัททำกำไรได้ดี ก็จะแบ่งปันกำไรส่วนหนึ่งกลับมาให้ผู้ถือหุ้นในรูปแบบของเงินปันผล ซึ่งไหลเข้ากระเป๋าเป็นช่วงๆ แบบอัตโนมัติ ทำให้หลายคนเปรียบมันเหมือนต้นไม้ที่ออกผลผลิตให้เก็บกินได้ทุกฤดู โดยไม่ต้องดูแลมากนัก แถมยิ่งถือไว้นาน พลังของการทบต้นก็ยิ่งทำให้ผลตอบแทนเติบโตขึ้นอย่างน่าประทับใจ หุ้นปันผลจึงไม่ใช่แค่การลงทุนเพื่อกำไรระยะสั้น แต่เป็นการสร้างกระแสเงินสดที่ยั่งยืน เหมาะมากกับคนที่อยากให้เงินทำงานให้ตัวเองอย่างเงียบๆ และสร้างความมั่งคั่งไปทีละก้าวในระยะยาว

ทุกครั้งที่เปิดกราฟหุ้นขึ้นมา สิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่เส้นสีเขียวสีแดง หรือแท่งเทียนวิ่งขึ้นลงแบบสุ่ม ๆ แต่สิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงนั้นจริง ๆ คือ “หัวใจ” และ “อารมณ์” ของคนเป็นล้านคนทั่วโลกที่กำลังซื้อขายกันอยู่ในขณะนั้นบางคนกำลังตื่นเต้นสุดขีดเพราะเห็นกำไรเพิ่ม บางคนกำลังตัวสั่นเพราะขาดทุนหนัก บางคนกำลังโลภจัดจนมือสั่นกดซื้อเพิ่ม บางคนกำลังกลัวจนหน้าซีดรีบกดขายหนี ทุกความรู้สึกเหล่านี้… มันถูกถ่ายทอดออกมาเป็น “ราคา” และกลายเป็นรอยบนกราฟที่เราเห็นทุกวันดังนั้น การดูกราฟหุ้นจึงไม่ใช่แค่การดูตัวเลข แต่เป็นการ “อ่านใจคนหมู่มาก” ที่กำลังรวมตัวกันเป็นพายุอารมณ์ขนาดยักษ์ ใครอ่านอารมณ์นั้นออก ก็เหมือนมีแผนที่ลับที่บอกว่า “ตอนนี้คนส่วนใหญ่กำลังโลภจัดแล้ว” หรือ “ตอนนี้ทุกคนกำลังกลัวจนทิ้งของกันหมดแล้ว”และนั่นคือจุดที่เกมการลงทุนเริ่มสนุกจริง ๆ

พอร์ตใครเคยแดงบ้าง เห็นเลขแดงฉานเต็มจอแล้วใจหายแวบ ๆ แบบนี้ ไม่ต้องตกใจนะ เพราะมันคือ ‘พิธีกรรมบังคับ’ ที่นักลงทุนทุกคนบนโลกนี้ต้องเคยผ่านกันหมด แม้แต่วอร์เรน บัฟเฟตต์ หรือเซียนหุ้นไทยที่เรานับถือกันยังเคยเจอวันแบบนี้มาแล้วนับไม่ถ้วน มาดูกันว่าทำไมตลาดถึงถล่ม ทำไมพอร์ตถึงแดงเถือก แล้วที่สำคัญที่สุด… เราจะตั้งสติและผ่านวันที่หน้าจอเป็นสีเลือดนี้ไปยังไง โดยที่ไม่ต้องเสียใจทีหลัง

“ช่วงสองสามปีที่ผ่านมา ใครเปิดแอปแบงก์แล้วเห็นดอกเบี้ยเงินฝากพุ่งจาก 0.5% ไป 3% ก็ตาโตกันถ้วนหน้า หลายคนเริ่มคิดว่า ‘แค่นอนกอดเงินฝากก็ได้ดอกดีแล้ว ไปเล่นหุ้นเสี่ยงตายทำไม’ แต่พอถามคนที่รวยจากหุ้นจริง ๆ เขากลับยิ้มแล้วบอกว่า ‘ยิ่งดอกเบี้ยขึ้นแรง ยิ่งเป็นโอกาสทองของคนเล่นหุ้นต่างหาก’ แล้วมันคนละโลกกันยังไง? ฝากเงินนอนหลับสบายจริงหรือ หุ้นมันยังน่ากลัวอยู่ไหมในวันที่ดอกเบี้ยพุ่งขนาดนี้ และสุดท้ายแล้วเงินล้านของเราควรนอนกอดบัญชีธนาคาร หรือควรวิ่งไปกอดหุ้นดี ๆ กันแน่

หลายคนมองว่าตลาดหุ้นคือสถานที่ที่เงินหายง่ายที่สุดในโลก แต่ความจริงแล้ว มันคือสถานที่ที่ “เงินงอกเงยได้มากที่สุดในโลก” เช่นกัน ถ้าเข้าใจกฎและเล่นให้ถูกวิธี คนที่กลัวหุ้นส่วนใหญ่ไม่ได้กลัวหุ้นหรอก แต่กลัว “ความไม่รู้” ของตัวเองต่างหาก

ทุกเย็นเปิดทีวีหรือเลื่อนฟีดดูข่าว เศรษฐกิจไทยปีนี้โต 4.5% นักวิเคราะห์ยิ้มแย้ม รัฐมนตรีแถลงข่าวว่า “ประเทศกำลังไปได้สวย” นักลงทุนต่างชาติแห่เข้ามา หุ้นขึ้น ตึกสูงผุดเป็นดอกเห็ด นักท่องเที่ยวแน่นเมือง GDP ต่อหัวเราก็แซงหลายประเทศในอาเซียนแล้ว แต่พอถึงสิ้นเดือน ปิดบิลค่าไฟ ค่าน้ำมัน ค่าผ่อนรถ ค่าผ่อนบ้าน ค่าเทอมลูก เงินในบัญชีเหลือแค่หลักร้อยหรือติดลบอีกแล้ว เพื่อน ๆ ก็บ่นเหมือนกันหมด “ทำไมเศรษฐกิจดี แต่เราจนลงวะ?” กับข้าวจานเดิมที่เคย 50 บาท ตอนนี้ 80-90 บาทแล้ว ค่าแรงขึ้นแค่ 300-500 บาท แต่ของกินของใช้ขึ้นพร้อมกันทีละ 20-30% ความรู้สึกมันเลยขัดกันสุด ๆ ตัวเลขบอกว่ารวยขึ้น แต่กระเป๋าตังค์กับความรู้สึกในใจบอกว่าจนลงทุกวัน นี่แหละคือปริศนาคลาสสิกที่คนทั่วโลกถามกันมานาน “GDP โตทำไมเรายิ่งจน” และคำตอบที่แท้จริงเนี่ย มันไม่ได้อยู่ที่เศรษฐกิจไม่โต แต่มันโตแบบที่คนส่วนใหญ่ “ไม่ได้แตะ ไม่ได้จับ ไม่ได้กิน” เลยจริง ๆ คำตอบมันโหด มันตรง และคนส่วนใหญ่ฟังแล้วอาจจะไม่ค่อยอยากเชื่อหรือไม่อยากยอมรับ เพราะมันสะท้อนความจริงของโครงสร้างสังคมและเศรษฐกิจที่ลึกและซับซ้อนกว่าที่ข่าวพาดหัวเคยเล่าให้ฟัง

ปี 2025 นี้ เศรษฐกิจไทยเรามันเหมือนคนที่เคยตัวใหญ่ตัวโตสมัยเด็กๆ เดี๋ยวนี้เริ่มอายุขึ้นเลข 4 อ้วนลงพุงนิดนึง เดินเหินช้ากว่าเพื่อนฝูง แต่ยังหล่อยังเท่ ยังยืนหยัดอยู่กลางเวทีโลกได้แบบไม่ล้มไม่โค่น แค่เหนื่อยหอบกว่าคนอื่นในซอยนิดหน่อย เรายังติดท็อป 30 เศรษฐกิจโลกอยู่สบายๆ นะ แต่เพื่อนบ้านอย่างเวียดนามกำลังวิ่งแซงโค้งมาแบบแรงๆ ส่วนเรานี่เหมือนรถเก๋งญี่ปุ่นเครื่องเดิมๆ ขับชิลๆ แต่เริ่มรู้สึกว่า “เอ๊ะ หรือกูจะแก่แล้ววะ”