ซีรีส์ เหมันต์ใต้หิมะแรก
เรื่องราวที่สะท้อนถึงชีวิตพังๆ และการกลับมาลุกขึ้นสู้ เรื่องราวของ เฉียวเชียนเยว่ (รับบทโดย จางจื่อเฟิง) หญิงสาวที่พยายามดิ้นรนใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ด้วยความเข้มแข็ง แต่กลับต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตรอบด้าน ทั้งปัญหาจากที่ทำงาน การถูกเอารัดเอาเปรียบ และอุบัติเหตุที่ทำให้เธอรู้สึกเข้าตาจน ในตัวอย่างจะเห็นเธอเปียกปอนท่ามกลางสายฝนและหิมะ สะท้อนถึงความอ้างว้างที่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย
ในขณะเดียวกัน หลินเจิ้น (รับบทโดย จ้าวโย่วถิง) ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะมีชีวิตที่มั่นคง แต่ลึกๆ แล้วเขากำลังเผชิญกับวิกฤตความหมายของชีวิตและความเหนื่อยล้าสะสมจากการแบกความคาดหวังของสังคมและครอบครัว จนถึงจุดที่เขาเองก็เกือบจะรั้งตัวเองไว้ไม่ไหว
มีฉากที่ตัวละครต้องเผชิญหน้ากับการถูกทำร้ายร่างกายและการปะทะอารมณ์อย่างรุนแรง ซึ่งสื่อว่าชีวิตไม่ได้พังแค่เพราะโชคชะตา แต่พังเพราะคนรอบข้างที่ใจร้ายใส่กัน
บทสนทนาในคลิปกล่าวว่า “ชีวิตไม่มีปาฏิหาริย์หรือวิเศษวิโสอะไรหรอก เราทำได้เพียงแค่บาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็ต้องรักษาตัวเองซ้ำๆ อยู่แบบนั้น” นี่คือหัวใจหลักของเรื่องที่แสดงให้เห็นว่าชีวิตจริงมันกัดกินคนเราได้ขนาดไหน
ท่ามกลางอากาศที่หนาวจัดและหิมะแรกที่โปรยปราย เฉียวเชียนเยว่ และ หลินเจิ้น ได้โคจรมาพบกันในฐานะคนแปลกหน้า ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้เริ่มจากความโรแมนติกที่หวานซึ้ง แต่เริ่มจากการ “มองเห็นความพังของกันและกัน”
พวกเขาเริ่มแชร์ช่วงเวลาสั้นๆ เช่น การนั่งกินอะไรร้อนๆ ด้วยกัน หรือการนั่งเงียบๆ ในที่สาธารณะ
จ้าวโย่วถิงถ่ายทอดอารมณ์ของคนที่เริ่มเปิดใจอีกครั้งว่า “คุณเป็นคนแรกที่ทำให้ผมเริ่มเชื่อว่า ในแต่ละวันที่นี่… (ยังมีสิ่งที่คุ้มค่าอยู่)”
ทั้งคู่ไม่ได้รอให้ใครมาช่วย แต่เลือกที่จะเป็นพลังให้กันและกันเพื่อลุกขึ้นจัดการกับปัญหาที่ค้างคา พวกเขาเลือกที่จะ “ลุกขึ้นสู้” กับคนที่เคยเอาเปรียบ และกล้าที่จะทิ้งชีวิตเน่าๆ เดิมเพื่อเริ่มต้นใหม่
บทสรุปที่อบอุ่นภาพการใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่มีความสุข การได้หัวเราะกับคนรอบข้าง และการยอมรับว่าความผิดพลาดในอดีตคือส่วนหนึ่งของชีวิต
ซีรีส์เรื่องนี้พยายามจะบอกเราว่า “ชีวิตที่พังยับเยิน ไม่ได้หมายความว่าชีวิตจะจบสิ้น” หิมะแรกอาจจะหนาวเหน็บและปกคลุมทุกอย่างจนดูมืดมน แต่ใต้หิมะนั้น ชีวิตยังคงรอวันที่จะผลิบานอีกครั้งเมื่อได้รับความอบอุ่นที่มากพอ ซึ่งความอบอุ่นนั้นอาจจะมาจากคนแปลกหน้าที่เข้าใจเรามากกว่าคนใกล้ตัวเสียอีก